Film artystyczny · Polska 2026
Rytuał
Przejścia
MenoDance
Film o tym, czego kultura nie chce jeszcze zobaczyć.
O ciele, które się zmienia. O kobiecie, która trwa.
Film o tym, czego kultura nie chce jeszcze zobaczyć.
O ciele, które się zmienia. O kobiecie, która trwa.
„MenoDance — od starogreckiego menos (siła życiowa, ogień, energia) — jest tańcem mocy i transformacji."
„Rytuał Przejścia — MenoDance" to film artystyczny, który jako pierwszy w Polsce stawia w centrum kobiecego doświadczenia menopauzy — przez ciało, ruch i symboliczne przejście. Nie tłumaczy. Nie moralizuje. Pozwala poczuć.
W bezpiecznej kobiecej przestrzeni zaczęły wybrzmiewać historie zapisane w ciele — o przemijaniu, wstydzie, ale też o odzyskiwaniu siły. „Rytuał Przejścia" jest artystycznym zapisem tego procesu, który dotyczy tysięcy kobiet, a wciąż pozostaje niemal niewidoczny.
„Rytuał Przejścia — MenoDance" to film dokumentalny w lirycznym ujęciu. Dotyka najwrażliwszych obszarów ludzkiego doświadczenia – cielesności, przemijania i zmieniającego się obrazu siebie. Opowiada o tym, co naturalne, lecz często pozostaje niewypowiedziane. Towarzyszy bohaterkom w procesie akceptowania zmian, odnajdywania wewnętrznej siły i budowania nowej relacji z własnym ciałem.
Widz staje się świadkiem świadomego zmierzenia się z tym, co trudne i kruche – z lękiem, utratą oraz własnymi ograniczeniami – a także stopniowego odzyskiwania sprawczości. Scenariusz filmu wyrasta z osobistych doświadczeń jego inicjatorki i jest zapisem procesu, który wciąż trwa. Jest żywy, otwarty i nieprzewidywalny. To proces przejścia. Dokąd prowadzi?
Autorską muzykę tworzy Hania Derej — kompozytorka i pianistka, laureatka Podwójnego Grand Prix Ladies' Jazz Festival 2025. Dźwięk nie ilustruje obrazu, lecz staje się jego równorzędnym partnerem, współtworząc emocjonalne doświadczenie filmu.
Projekt znajduje się obecnie w fazie produkcji. Aby mógł zostać ukończony i zaprezentowany na festiwalach filmowych oraz wydarzeniach poświęconych sztuce współczesnej i video artowi, poszukujemy partnerów i sponsorów, którzy chcą współtworzyć odważny projekt artystyczny o istotnym wymiarze społecznym i kulturowym.
jak uznać prawo do bycia taką jaką się jest tu i teraz
jak wyrazić zgodę na niezgodę
na gniew ból wstyd
nie szukać akceptacji na siłę
pozwolić na żal
jak to objąć i uznać za swoje
jak ruchem rozrzedzić smutek
zatrzymać czas na moment
a w końcu pozwolić mu płynąć
jak obdarzyć zaufaniem ciała będące obok
podzielić ciężar na pół
oddać trochę kontroli
w bliskości znaleźć bezpieczeństwo
poczuć ile czułości może pomieścić
siedem par dłoni
„Ciało kobiety w menopauzie nie traci — ono się przekształca. Film chce być świadkiem tego procesu.”
— Izabela Wądołowska, pomysłodawczyni i reżyserkaNadanie widzialności doświadczeniu dojrzałości kobiecej oraz inicjowanie rozmowy o zmianach cielesnych i tożsamościowych w sposób pozbawiony tabu. Projekt odpowiada na realną lukę w kulturze i debacie publicznej.
Stworzenie filmu będącego autentycznym zapisem procesu transformacji kobiet 40+, łączącego wymiar dokumentalny i artystyczny. Dzieło przeznaczone na festiwale filmowe i platformy video artu w Polsce i za granicą.
Budowanie przestrzeni wsparcia i solidarności między kobietami oraz wzmacnianie społeczności poprzez kulturę. Projekt jest częścią Kobiecej Akademii Rozwoju — cyklu inicjatyw wspierających kobiety.
Rozwój projektu w formie kolejnych pokazów, debat, warsztatów i współprac partnerskich. Film staje się początkiem cyklu — z potencjałem pokazów w kolejnych miastach, paneli i działań edukacyjnych na poziomie ogólnopolskim.
Taniec jest nadrzędnym językiem filmu — nie ilustracją, lecz narzędziem transformacji. Proces pracy prowadzony jest przez profesjonalną choreografię, a regularne treningi budują nie tylko formę, lecz realne doświadczenie przemiany.
ciało · semantyka · ucieleśnienieWarstwę wideo prowadzi muzyka skomponowana specjalnie dla projektu. Większość scen powstaje w ścisłej relacji z rytmem i dynamiką utworu. Dźwięk nie ilustruje obrazu — współtworzy doświadczenie rytuału. Oddech kobiet staje się organicznym przedłużeniem muzyki.
dźwięk · rytm · rezonansObraz jest autonomiczną warstwą artystyczną — film powstaje jak dzieło plastyczne. Wrażliwe, bliskie kadry, praca ze światłem, fakturą skóry, szkłem i przestrzenią budują wizualny rytuał. Każda scena komponowana jest jak obraz — z myślą o symbolu, ciszy i napięciu między ciałem a przestrzenią.
malarskość · kadr · symbol
Choreografka Monika Małycha pracowała z uczestniczkami przez wiele miesięcy — nie po to, żeby nauczyć je tańczyć, ale żeby pozwolić ciału opowiedzieć to, czego umysł nie umie jeszcze ująć w słowa. Regularne treningi z grupą kobiet 45+ stały się prawdziwym procesem terapeutycznym i artystycznym zarazem.
Film stawia w centrum kobiecego ciała w menopauzie — bez retuszu, bez eufemizmów, bez klinicznego dystansu. Wrażliwa praca ze światłem i fakturą skóry buduje wizualny język łączący artystyczną refleksję z intymnym świadectwem. Każda kobieta staje przed kamerą jako ona sama.
Projekt czerpie z antropologicznej koncepcji rytuałów przejścia. Film buduje własny rytuał dla kobiety przekraczającej próg menopauzy: nie jako kres, ale jako przejście do kolejnego, pełnoprawnego etapu życia. Rytuał oddaje temu doświadczeniu coś, co zostało mu odebrane: znaczenie i godność.
Osiem kobiet. Osiem historii. Jedno zbiorowe ciało w ruchu. Film pokazuje, że doświadczenie menopauzy — tak często przeżywane w odosobnieniu i wstydzie — może stać się wspólnotowe, celebrowane, widoczne. To, co prywatne, staje się tu publicznym — i tym samym: politycznym.
„Kiedy osiem kobiet tańczy razem — milczenie staje się niemożliwe.”
— Monika Małycha, choreografka